Dinsdag 22 september 2020.

Dit wordt en is nu al een bijzondere blog, aankomende dagen komen er wat meer blogs online en daar is deze het begin van “denk ik” waarom denk ik, omdat ik nu nog niet zeker ben van het feit dat ik dit wil gaan publiceren.
En waarom weet ik dat nog niet zeker zoals ik normaal gesproken bij voorgaande blogs wel altijd heb, omdat ik deze blog begin met heel veel gevoel, meestal eindig ik een blog met veel gevoel maar nu, vandaag op deze zonnige dinsdag zit er mij al de hele dag iets dwars.

Frustratie, irritatie, verwondering het zijn dingen die zich vaak in mijn hoofd afspelen, vaak door logische dingen, vaak de hele dag waardoor ik niet te genieten ben maar soms en vaak worden ze ook weleens getriggerd en inmiddels weet ik van mezelf en via het bloggen dat ik het dan van mij af moet schrijven en meestal is het het publiceren dan wel waard, vandaag was zo’n dag, ik zal jullie vertellen waardoor deze gevoelens getriggerd werden.
Nog steeds weet ik niet of ik deze blog ga publiceren omdat ik twijfel of deze gevoelens goede punten voor een goede blog zijn.
Maar wellicht is het ook weleens goed om mijn mening te geven, mij gedachtes te laten zien over hoe ik dingen zie en over dingen zoals bijvoorbeeld deze, ik hoop uiteraard dat er iet of iemand mee kan bereiken.

De meeste van jullie, mijn blog-volgers, mijn Instagram en Facebook volgers weten dat ik begin Maart “lees” begin van de coronacrisis in ons land, in het ziekenhuis lag, het ErasmusMC wel te verstaan, hét centrum waar alles begon, waar een noodcentrum werd gebouwd speciaal voor verschillende hooggekwalificeerde militeren, voor dé bekendste en belangrijkste virologen voor het hoofd van het RIVM en uiteraard de hoofdpersoon uiteindelijk in dit alles voor hoofd Intensive Care, Diederik Gommers.
En ook waar de kwetsbaarste patiënten met dit virus lagen, hier begon het en hier lag ik middenin, dit wordt geen blog zoals jullie inmiddels wel merken waar in ik, mijn, leven of waarin ik een van mijn dagen zal beschrijven.
Maar om tot mijn punt te komen, neem ik jullie eventjes een stukje mee terug in de tijd van eerder dit jaar..
Ik heb dus een hoop van het begin van deze enorm ellendige tijd van binnenuit meegekregen, gezien en gevoeld.

Uiteindelijk heb ik het ziekenhuis moeten verlaten met een vracht aan antibiotica in mijn lijf omdat simpelweg de COIVD-19 patiënten te dichtbij kwamen, ze kwamen meer op mijn afdeling omdat ze naar plek zochten om deze mensen te kunnen verzorgen.
Doordat ik dus als hart-long patiënt mij in een van de hoogste risicogroep bevind, weet ik als geen ander wat je “even” al een tijdlang niet meer kan doen, wat je dan des te meer wilt, weet ik dat je mensen even niet meer kan knuffelen, weet ik dat je even het beste niet meer het terras op kan maar ook als een werknemer van het eigen zelfstandige bedrijf van mijn ouders weet ik dat er heel veel branches naar de knoppen gaan, weet ik dat heel veel bedrijven of “gewone mensen” het nog moeilijker hebben maar dat neemt niet weg desondanks dat ik dit allemaal begrijp en weet, dat wat er van gisteravond online is gekomen mij enorm heeft doen raken.
Voor degene die dit nog niet weten of dit “heel terecht” vermeden of geblokkeerd hebben, sinds gisterenavond is er vanuit een stichting genaamd “VirusWaarheid” samen met vele bekende en onbekende Nederlanders een hashtag opgezet met als doel om eigenlijk simpelweg te tonen dat deze mensen schijt hebben aan de maatregelen, het niet eens zijn met de beslissingen van de politiek uit DenHaag en dat vooral dat deze mensen zich er niet meer aan willen houden.
Deze Hashtag: #Ikdoenietmeermee, komt bij mensen zoals ik, die het begin van dichtbij hebben gezien heel hard aan maar wat denken deze mensen van de zorgverleners, de verplegers, de verpleegkundige, de IC-medewerkers- die vele inmiddels nabestaande via skype of facetime hebben moeten vertellen dat zijn of haar partner of familielid door dit virus het einde van de volgende dag waarschijnlijk niet meer gaat halen maar dat deze daarom ook geen bezoek meer mag ontvangen, hoe denken deze mensen, die dus deze actie op touw hebben gezet, hoe denken zei dat deze actie, deze protestactie, deze neerbuiging voor alles en iedereen en dus deze hashtag voor deze mensen is of voor risicogroepen, juist het is een klap in ieders gezicht, een “schijt hebben aan alles en iedereen” voor ieder normaal/wel denkend mens.

Het is niet het doel of de bedoeling van deze blog absoluut niet, met die intentie heb ik dit niet hier in dit word-documentje geschreven maar ergens lijkt het mij “mooi” om dit onder grotere aandacht te brengen, dat dit het gesprek oplevert waar dit alles mee begonnen is.
We moeten met elkaar blijven praten, op een bepaald niveau en daar horen dit soort beslissingen/acties niet bij, die halen namelijk de aandacht weg bij het onderwerp waar het eigenlijk om draait.
Vandaag 2250 besmettingen én weer ziekenhuisopnames erbij, extra onzekere tijden voor patiënten, angst voor families en uiteindelijk zal dit soort acties de politiek doen moeten beslissen om weer meer “op slot” te moeten gooien, omdat er vele mensen, jongeren, kinderen en fans naar dit soort oproepen luisteren en zich dus niet meer aan maatregelen zullen gaan houden, wat automatisch meer faillissementen zal gaan opleveren, meer schulden, meer branches zullen verdwijnen, puur en alleen omdat er té veel mensen naar dit soort oproepen luisteren, omdat er veel mensen zijn die hier gehoor aan geven en achter deze mensen aan gaan zullen rennen.

De mensen die deze actie op touw hebben gezet, hebben namelijk volgers/fans in de leeftijdscategorie 10-18 jaar, die kunnen wij niks verwijten want die doen wat hun “idolen/helden” doen, deze mensen vergeten of sluiten hun ogen voor de verantwoordelijkheid die ze hebben en brengen hiermee vele mensen mee in gevaar als hier daadwerkelijk gehoor aan wordt gegeven.
En het is logisch dat vele uit deze leeftijd dat dan nog niet doorhebben of daarachter komen, want als iemand waar je tegenop kijkt het zegt, dan moet het wel waar of een goed advies zijn toch…

Nu ik de laatste woorden tik van deze blog, twijfel ik nog steeds of dit een goeie insteek/opzet is om een blog te schrijven, al is hij wel eerlijk, het is precies hoe ik erin sta, het maakt mij boos, geïrriteerd en verdrietig tegelijk dat ik, die het van dichtbij heb gezien, dat de zorgverleners die zich zo in de eerste golf hebben ingezet en voor elke risicogroep die nu nog meer op hun hoede moet zijn, wie zich of, waar wel en waar niet aan houd in hun omgeving.. Bij mensen kan dat een depressie te weeg brengen omdat ze bang zijn, omdat ze nog alerter moeten zijn of omdat ze nergens meer heen durven te gaan, niet meer op bezoek durven of geen bezoek meer willen ontvangen uit angst dat..

Ik wil jullie bedanken voor het lezen, het voelt als een opluchting dat ik mijn gevoel nu kan delen, of en wie het er wel/niet mee eens is, laten we alsjeblieft blijven praten, gewoon normaal zonder demonstraties, dit soort kinderachtige en- op lange termijn wellicht gevaarlijke acties, normale, verbale communicatie blijft de beste oplossing, voor alles..
Nogmaals dank voor het lezen, via een reactie hieronder, een persoonlijk berichtje op de Facebook/Instagram van “TijmensTerugblik” of mijn eigen openbare Instagram: “t.Besselink” hoor ik graag wat jullie van deze blog vinden, wat jullie mening is en stel je bent het nou met mij eens dan mag je deze blog uiteraard altijd delen, like is natuurlijk altijd welkom.😉

Ik hoor, zie en lees jullie reacties graag!

Liefs Tijmen. ❤