Tijmen Besselink.
Gisteren mijn eerste “dag verslag” geschreven; ik vond het leuk om te doen, gek wel dat mijn normaal zo overvolle hoofd opeens leeg was, maar wel erg prettig.
Vandaag, op donderdag 19 maart, is het dag 16 dat ik samen met de rest van ons kleine kikkerlandje binnen zit. Ik ben om 17:30 pas begonnen aan dit nieuwe dagverslag,
vandaag een lastige dag gehad. Het binnen zitten kwam een beetje mijn strot uit. Maar na een rondje met de hond (natuurlijk met mondkapje), een heerlijk koffietje in de tuin en een half uurtje puzzelen zit ik nu toch wel relaxed met een wit wijntje, hier op de bank achter mijn laptop.
Gelukkig is er weer bijna een dag voorbij, opnieuw is bekend geworden dat er sinds gisteren 18 mensen zijn overleden door Covid-19 (Het Corona Virus) en ook zijn er 409 extra patiënten bijgekomen dus het totaal geïnfecteerden komt daarmee op 2460, het stijgt dus nu met honderdtallen per dag in plaats van de tientallen van een aantal dagen terug.
Ik ben bang dat we het ergste gedeelte nog niet hebben gehad, één van deze dagen zal onze Premier Mark Rutte ons land wel in een “total lockdown” zetten.
Dat zou betekenen dat we Italiaanse taferelen krijgen, de boel op slot, alleen nog met toestemming naar buiten en een boodschapje doen 1 keer per dag.
Overigens werd vandaag ook bekend dat de DGP (DutchGrandPrix) ook is uitgesteld, uiteraard terecht en onoverkomelijk “ze konden niet anders”. Maar als de buitenstaanders van ons dorp Zandvoort, de media een beetje gevolgd hebben dan weten jullie ook wel dat er door (bijna) alles en iedereen iets gezegd is over deze nieuwe DutchGrandPrix.
Commentaren vanuit alle lagen van de bevolking. Van dingen die nergens op sloegen of over gingen, tot aan deskundigen die verklaarden dat juist die mensen er niks van begrepen en dat deze GrandPrix gewoon kan gaan plaats vinden. Alleen vraag ik mij tot aan de dag van vandaag af of Zandvoort het daadwerkelijk gered had.
Natuurlijk is het een fantastisch feest waar Zandvoort, dit kleine dorp, optimaal van kon profiteren.
Maar goed, met deze afgelasting erbij zijn dus echt (bijna) alle sport en andere festiviteiten afgelast, uitgesteld of beëindigd.
Nog één wereld evenement is er over maar ook dat zie ik vrij somber in.. Uiteraard heb ik het over de Olympische Spelen.
Tot nu toe hebben we in ieder geval géén Europees Kampioenschappen Voetbal, geen F1 GrandPrix, geen Songfestival, geen Wielerwedstrijden, geen Wimbledon en dus hoogstwaarschijnlijk ook geen Olympische Spelen.
Bizarre tijden dus, angst, onzekerheid voor iedereen maar toch moeten we ook positiviteit, strijdbaarheid en kracht tonen. Voor iedereen is dat het allerbelangrijkste.
Alhoewel ik dat zelf vandaag misschien wel het moeilijkste kon, maar morgen is dat vast anders!
Toen ik vanmiddag met mijn hond (Barend de meest eigenwijze Boerenfox die er rondloopt op deze wereld) wandelde, zag ik 3 oude vrouwtjes met hun rollator wandelen, vervolgens zag ik wat oudere mensen vet dicht op elkaars lip te staan praten, gek want volgens mij zijn deze twee situaties volgen het RIVM en onze Overheid voorlopig eventjes “verboden”, in ieder geval niet verstandig om te doen… Waarom zou je als kwetsbare oudere toch zo eigenwijs zijn om je niet aan te passen aan de afspraken en vervolgens je eigen ding te blijven doen. Iets wat niemand meer doet of even kan, dat is iets wat mij irriteerde en verbaasde tegelijkertijd vandaag.
Net belde onze buurvrouw, ze wilden eventjes met mijn moeder over haar en onze “CoronaVermoeidheid” spreken.
Op dat moment zat ik met mijn moeder te puzzelen. Iets wat ik misschien 18 jaar geleden voor het laatst heb gedaan. Daarna heb ik in die achttien jaar namelijk een knobbel ontwikkeld in mijn hoofd, die “geen geduld” heet. Ook heb ik een mini concentratieboog (oftewel een concentratiepuntje).
Ook onze buurvrouw vertelde dat zij het wel een beetje zat begon te worden: de hoeveelheid nieuws; de aantalen ernstige nieuws popup berichten; het binnenzitten. Af en toe lijkt het ’s morgens wel een droom. Een hele slechte overigens, dat dan weer wel eerder een soort nachtmerrie.
Vreemd wel toch.. Tussen het schrijven van dit stukje door vraagt Barend de Boerenfox aandacht, erg veel aandacht zelfs.
Hij duwt zijn vieze, afgekloven beer op mijn laptop, een paar rare tekens komen tevoorschijn midden in mijn verhaal. Ik kijk naast mij, daar ligt hij, een kleine zwart-wit gevlekte terriër, jaa een terriër.. Hij heeft zoveel aandacht en “energie kwijtraak momenten” nodig,
Ik kijk hem aan en ik besef me dat hij geen idee heeft wat er zich hier thuis en in de rest van de wereld afspeelt, van de stress die velen meemaken op dit moment ook daar heeft hij gelukkig geen idee van én zolang ik niet over eten, de duinen, de balletjes of snoepjes praat interesseert het hem allemaal helemaal niks.
Een hondenleven, heerlijk..
Na ’s avonds te hebben gegeten, nog wat tv te hebben gekeken val ik moe in slaap, ik merk dat ik nu ik overdag weinig te doen heb toch ’s avonds vermoeider ben dan normaal gesproken, ook dat valt mij op.. Vreemd eigenlijk.
Het was een oké dagje, tot morgen.
Donderdag 19 maart zit erop, op naar vrijdag.
Tijmens Terugblik. 