Zo, daar zijn we weer na 33 dagen wachten heb ik hierbij ein-de-lijk weer een nieuwe blog geschreven én geplaatst op mijn website.
Ik heb jullie aardig lang laten wachten, waardoor jullie geduld behoorlijk op de proef werd gesteld.😉

Vandaag, op deze laatste dag van het weekend alweer, heb ik een dagje vrij en daar ben ik optimaal van aan het genieten.
Ik ben alleen thuis, want iedereen is aan het werk, de één in ons filiaal in Ouddorp (Zuid-Holland) en de ander in Hoorn, dus een dagje voor mezelf, heerlijk!

Vannacht heb ik bij mijn zus op de bank (dat dan weer wel) geslapen, ik had die dag (zaterdag) namelijk een superdruk maar onwijs leuk scouting dagje!
We hadden een BBQ, met daaromheen allemaal spelletje voor de kids, die tegen elkaar moesten strijden, op die manier openen we elk jaar het nieuwe scouting seizoen, en met dus als einde een BBQ. Dit jaar vanwege de “nog steeds geldende” Corona maatregelen alleen voor de leiding. Met de kids is het normaal gesproken veel groter en leuker maar dit was ook wel heel gezellig om elkaar na een lange tijd weer even te zien en uitgebreid te spreken.
En omdat die BBQ pas laat eindigde heb ik besloten om maar even in Haarlem bij m’n zus en zwager te blijven slapen.
Vanmorgen ben ik wakker gemaakt met een koffie’tje en croissantjes uit de oven, daar dus blijven was een goed idee!😏

Inmiddels zit ik met een heerlijk kopje koffie op de bank, voetbalwedstrijdje aangezet, (EIN-DE-LIJK weer voetbal!) Spotifylijstje opgezet en laptopje erbij gepakt om de afgelopen periode maar eens op te schrijven en jullie dus te vertellen wat er de laatste tijd allemaal is gebeurd én om is gegaan in mijn hoofd.

13 Augustus, op een woensdag, had ik weer een controle MRI-Scan. Voordat ik die scan had zat ik in een super goed en heel fijn ritme, qua afspraken, vroeg opstaan, eten, bloggen en mijn werkzaamheden in het bedrijf van mijn ouders.
Na deze MRI-Scan ging het totaal mis in mijn hoofd, dat is de laatste tijd wel vaker gebeurd, na dit soort scans van mijn hoofd, maar toen had ik er nog wel enige controle over, dit keer niet.
Het ritme viel volledig weg, eten ging een stuk minder goed, ik had weinig zin in afspraken of maakte ze zelfs niet meer en vooral thuis was ik superchagrijnig.
Dat dit gebeurde kwam puur door de stress, ik wist niet wat ik van de uitslag kon en moest verwachten, had heel veel hoop maar baalde er heel erg van dat de uitslag pas over 2 weken zou komen.
Inmiddels gaat het weer een stuk beter, zit ik er weer aardig lekker in en heb ik de uitslag! Het gaat de goede kant op met het abces, alles word steeds minder en kleiner dus dat is een goed teken, al had ik op meer gehoopt, maar mijn lichaam is nu zelfstandig aan het herstellen en alles aan het oplossen( zonder antibiotica !) dus ik snap aan die kant wel dat het nu nog langer duurt voordat alles weg is en mijn lichaam volledig is hersteld. Met antibiotica had het wel sneller weg gegaan zijn maar die “troep” is natuurlijk ook niet op lange termijn goed voor je lijf en dat voel ik nadat ik 13 weken aan de antibiotica heb gezeten nog steeds.

Maar goed, over 3 maanden de volgende scan en dan zien we wel verder, nu in ieder geval weer volle bak vooruit en mij niet meer van de wijs laten brengen door eventuele nieuwe uitslagen, makkelijker gezegd dan gedaan hé, zeggen ze, maar we gaan het toch maar weer doen!

In mijn vorige blog vertelde dat ik een dagje eerder van scoutingkamp ben wegegaan om vervolgens een dag later voor 5 daagjes naar Gelderland te gaan met mijn ouders. In die dagen hoopte ik ook te bloggen maar helaas heb ik die tijd niet genomen waar ik achteraf wel even van heb gebaald, maar vandaar wel een aantal foto’s in deze blog van die heerlijke dagen weg.

Gelderland is in één woord prachtig, we zaten midden in de Veluws bossen, er is geen betere, rustigere en mooier stuk natuur in Nederland om echt tot rust te komen.
We zaten vlakbij mijn oudste zus en mijn neefje, dus die zijn op de 1^e dag langsgekomen en ook die kwam helemaal tot rust terwijl mijn neefje veel van deze dag geslapen heeft in zijn wagen, liepen wij met z’n vieren door de bossen.
Op 3^e dag zijn we nog langs vrienden van mijn ouders geweest, die daar sinds kort een vakantiehuisje hebben.
En op de laatste dag zijn we nog langs “Radio Kootwijk” geweest, dat is een voormalig radio/televisiepark ook middenin de Veluwe. Prachtig en een heel bijzonder gebouw. Wel suf dat ik mijn bril daar ben kwijtgeraakt. Radio Kootwijk is niet meer in functie.
Zoek het maar eens op.

Ik hoop dat het voor jullie nu een beetje duidelijk is waarom jullie zolang op een nieuwe blog hebben moeten wachten, maar gelukkig staat deze uitgebreide blog nu dus op mijn website!
Veel lees (en deel- met je vrienden) 😉plezier!!

Voor alle vragen, positieve, feedback en of advies berichtjes, jullie kunnen hieronder natuurlijk reageren of.. Op mijn persoonlijke Instagram: @T.besselink of natuurlijk de Instagram/Facebookpagina van @TijmensTerugblik.
Thanks voor het lezen, jullie geduld én tijd en uiteraard dit keer wél tot snel en de volgende blog!

Liefs Tijmen.🍀😘

Vandaag is mijn laatste dagje kamp, niet dé allerlaatste voor iedereen maar alleen voor mij.
Morgen op 12 Juli zou dit kamp officieel ten einde zijn maar ik heb besloten één dagje eerder weg te gaan, om met mijn ouder 4 daagjes mee naar Gelderland te gaan.

Eigenlijk had ik gezegd niet mee te gaan en dit kamp af te maken maar ik wil eigenlijk best wel graag mee, mooie foto’s maken, tot rust komen, de tijd nemen om nog eens terug te blikken op de afgelopen periode en ik merk dat mijn lichaam daar ook wel om vraagt/nodig heeft én ook zeker wel naar dit kamp!

Het was hard werken, keihard zelfs, maar het was echt heel tof, supertof om te doen, mee te maken en de kids te zien genieten en andere medeleidingen ook keihard te zien werken, het was in een woord geweldig.
Ik heb er oprecht heel erg van genoten en nu het er voor mij op deze zaterdagmiddag bijna op zit, zal ik jullie in deze blog meenemen van begin tot eind, de programmadagen,
de gedachtes en sketches achter de programma’s en het begin van kaderkamp.

Begin van kamp.

Zoals jullie weten was het dit jaar mijn eerste scouting- zomerkamp, überhaupt mijn eerste scoutingkamp maar nu dus ook als leiding.
We hebben pas in de laatste week, voordat we op kamp zouden gaan, te horen gekregen dat ook wij mochten op kamp mochten (met betrekking tot de coronacrisis en de regels van ’t RIVM was ons originele kamp elders in NL al afgezegd). Omdat we er niet meer vanuit gingen dat we zouden kunnen gaan, hebben we de locatie waar we dit jaar heen zouden gaan afgezegd en op het laatste moment besloten het kamp dan maar gewoon bij de haven in Haarlem te houden bij onze loods.

Kortom, toen we dus te horen kregen dat we wel mochten, hebben mijn “collega’s” zich in het zweet gewerkt om alles op tijd af te krijgen, van Coronaprotocollen tot aan kampthema’s/verhalen en van zogeheten boodschappen ouders tot aan tentindelingen van de kinderen.

Zoals jullie lezen heb ik inderdaad alle voorbereidingen aan mijn collega-leidingen gelaten, omdat dit mijn eerste kamp was. De voorbereidingen konden we pas in de week vooraf. Daarnaast was ik nog een dweil na de antibiotica aanslag van de afgelopen maanden. Pas op het kamp zelf heb ik heel zelf heel hard gewerkt.

Volgend jaar kan ik mij er natuurlijk wel mee gaan bemoeien, omdat ik het nu mee heb gemaakt en dus ook wel weet wat er allemaal moet gebeuren. Dus beware!

In mijn vorige blogs heb ik jullie al verteld over de eerste paar dagen hoe die er uit zagen, wat we hebben gedaan en hoe dat verliep.

Zoals bijvoorbeeld de kinderen verwelkomen, afscheid voor een weekje van hun ouders, vervolgens de tenten met ze opzetten en ‘s avonds natuurlijk het leukste én belangrijkste: de thema introductie en eerste avond!

Kampthema’(s) + Einde blog.

In de andere dagen hebben we dus een kamdoop, een sportdag en kookwedstrijden gehad met elke dag een nieuw thema. Het hoofdthema was Disney/Pixar die het lampje kwijt was en elke dag had een ander filmthema om telkens opnieuw op zoek te gaan naar het lampje van Pixar. Bijvoorbeeld had de sportdag het thema Frozen, moesten de kinderen die dag via- punten die ze bij de sportwedstrijden konden verdienen het lampje zoeken bij Elsa en de dag van kampdoop stond dan in teken van het lampje zoeken bij Jack Sparrow van uiteraard Pirates of the Caribbean. Wat een fantasie van iedereen om dit alles soepel en leuk te laten verlopen.

Wellicht klinkt het  soms als een lastig en onduidelijk verhaal, maar ik hoop dat jullie toch een beetje een net zo leuke blik als ik heb gekregen van hoe een scoutingkamp (onder corona maatregelen) verloopt door mijn bijhorende verhalen,

Het was een bijzonder kamp, veel aanpassingen in het programma vanwege de regels én uiteraard ook vanwege de heerlijke Nederlandse weersomstandigheden máár ondanks alles heeft iedereen zowel alle kinderen als de leiding zich vermaakt. De ouders waren top! Zij brachten elke dag onze boodschappen tot aan het hek. De kids en wij waren natuurlijk in een kampbubble.

Uiteraard had iedereen z’n mindere momenten en dagen vanwege slaapgebrek, irritaties en pijntjes maar uiteraard hoort dat erbij; iedereen/wij zitten natuurlijk 24/7 op elkaars lip.
Het is een geweldige manier om iedereen beter te leren kennen, goeie gesprekken te hebben, op een andere en betere manier te communiceren, het leven voor even op een andere manier te beleven en mooie herinneringen die je je hele leven blijft herinneren te maken.

Ik ben oprecht heel blij dat ik op tijd van mijn antibiotica af was en dit na alle ellende van de afgelopen maanden heb kunnen meemaken. Ik voel mij er een stuk beter door, de sfeer is er thuis op vooruit gegaan omdat we even niet constant bij elkaar waren en het heeft mij een nieuwe energie en positiviteitsboost gegeven.

Boven deze tekst zagen jullie natuurlijk ook het kopje “einde blog`’, waarschijnlijk voelen jullie het al aankomen máár dat is inderdaad het einde van deze blog-reeks over mijn kamp ervaring. Nu maar eens heerlijk een paar dagen naar Gelderland, één nachtje in mijn eigen bed en eventjes onder mijn eigen douche springen!

Ook in Gelderland zal ik gaan bloggen, uiteraard weer met mooie foto’s, dat vind ikzelf wel een hele leuke toevoeging aan mijn blogs!

Thanks/Dank je wel voor het lezen van deze blog, laat mij er natuurlijk weten wat jullie ervan vinden.

Dat kan zoals jullie inmiddels wel weten hier onder deze blog, via mijn persoonlijke (openbare) Instagrampagina (TijmenJohannesBesselink) of via de Instagram/Facebookpagina van (TijmensTerugblik), daar kunnen jullie trouwens nóg meer foto’s zien die ik maak in mijn dagelijks leven!

Tot in Gelderland en de volgende blog!
Liefs Tijmen.😉

Midden van de week, op de helft en dus al 5 dagen achter de rug!
Nog maar 4 dagen hier bivakkeren, in een tentje slapen, programma’s organiseren voor deze fantastische kids en “best wel lange dagen” maken!

Vandaag helaas een blog bijna zónder “zelfgemaakte” foto’s, alleen deze “erg vermoeid uitziende” selfie, dit keer moést ik namelijk zelf meedoen aan het programma, wel heel leuk overigens maar daardoor kon ik dus helaas geen foto’s zelf maken van deze dag, uiteraard zijn er wel foto’s gemaakt zoals jullie zien.
Máár vanwege de privacy van de kids, die samen met mij op deze foto’s staan, heb ik de foto’s moeten bewerken totdat ik er alleen op stond, dus scherp zijn ze niet maar uiteraard wel leuk en vermakelijk beeldmateriaal voor boven én onder deze blog.
En de originele foto’s zijn wel hele mooie herinneringen.

Op deze woensdag 8^e Juli staat het ‘Kampdoop’ op het programma, waarmee ik zelf en dat met nog een leiding-lid, ook mee zal doen, het is onze eerste kamp als leiding van deze kinderen dus dan moeten wij natuurlijk ook “gekampdoopt” worden!

Alle kinderen mochten iets verzinnen wat wij, de 2 leiding-leden en de andere kids die voor het eerst mee zijn gegaan op kamp moesten doen, onder andere een aantal dingen die een traditie zijn en er altijd bij horen bij eerder versies van de “kamdoop” uiteindelijk moesten we een zelfgemaakt en bedacht (heel vies) drankje drinken, met gelukkig wel eetbare dingen, geblinddoekt worden, door smerig water ‘uit het Spaarne gehaald’ lopen met allemaal vieze smurrie in een opblaaszwembadje zoeken naar een lepel en een hele moeilijke quiz met werkelijk onmogelijke vragen en als ‘beloning’ voor een fout gegeven vraag, kregen we een bak water over onze hoofden.😂😱

Erg koud dus maar stuk voor stuk waren het hele grappige opdrachten máár als dit drankje ooit in de winkels komt zou ik ’t nooit drinken en dus adviseer ik het ook niet aan andere om te kopen, er zaten bijvoorbeeld hele pepers in, gepureerde marshmallows, uien, paprika poeder en nog meer soorten “niet bij elkaar passende” ingrediënten..
Niet iedereen durfde of wilde dit drankje dan ook drinken, wat ‘best wel’ logisch is uiteraard maar omdat ik mijzelf als leiding-lid eventjes wilde bewijzen heb ik die hele beker opgedronken en wonderbaarlijk genoeg, heb ik nergens last van gehad.😂

Uiteindelijk zeer gelachen om deze maffe opdrachten, daarna wel een lange warme douche genomen want ondanks dat bijna iedereen het leuk vond, was het toch ook wel erg koud en anders kan je door die kou en natte kleren natuurlijk wel echt ziek worden, dus die douche was heerlijk máár dit was oprecht een hele toffe ervaring, nu ben ik toch wel aardig ingeburgerd bij die kinderen hoor dus het was niet voor niks!

Toen we de ochtend overigens begonnen en iedereen bij elkaar zat, we de dag opende en aan het ontbijten waren heb ik ondertussen eventjes uitgelegd wie ik ben, wat ik voor ziekte heb, waarom ik in het ziekenhuis lag- en er daarom een aantal weken niet was én wat meer dingen over mezelf, ook waarom ik op een Segway rijd.
Ik en andere leiding-leden, kregen steeds meer vragen dus toen hebben we onderling eventjes het juiste moment besproken en hoe ik het allemaal zou vertellen in een kort/bondig verhaal zodat ze voortaan vragen aan mij kunnen stellen en ze alles bijna weten, uiteraard niet in detail maar wel zoveel mogelijk en als nodig, maar zoiets aan volwassenen uitleggen is toch wel anders dan dat er 22 kinderen voor je neus staan en die je dus niet kan bestrooien met ‘moeilijke woorden’ of medische termen maar ze pakte het goed op, is voor iedereen nu duidelijk en dus snappen ze nu wat meer dingen bijvoorbeeld als ik er eens een opkomst op zaterdag niet ben.Een bijzonder, indrukwekkende, mega gekke maar een supertoffe dag achter de rug!

Op naar morgen, dan ben ik samen met een andere leiding-lid aan de beurt om de dag te leiden, dit heet bij ons “sturen van de dag” dus wij hebben het programma bedacht, de tijdsschema’s bij ons en bepalen wij wat te doen bij situaties of slecht weer.

Voor morgen hebben wij vlotten bouwen + daarmee peddelen en we hebben ook subs gehuurd, de meeste hier weten daar wel raad mee maar we gaan ze toch nog een kleine les geven, hopelijk is het een beetje heerlijk weer want de afgelopen dagen zit het met de regen, wind en andere weersomstandigheden niet echt mee máár hopelijk komt het voor morgen goed, zou wel lekker zijn met de aankomende dagen en programma’s!

Dank jullie wel voor het lezen!
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen wat ik hier, op zomerkamp 2020 allemaal doe met en vóór de kinderen.

Ik ben van plan om nog één blog te schrijven over dit kamp, een eind blog waarin ik kort en uitgebreid zal vertellen wat we gedaan hebben, wat ik vond van mijn eerste kamp en het eindresultaat van mijn vermoeide lichaam én gezicht! 😂.

Veel leesplezier voor nu, ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden en laat me dat weten in een reactie onder deze blog, een berichtje op mijn persoonlijke (openbare) Instagram of uiteraard de Instagram/Facebookpagina van “Tijmensterugblik”.