Dinsdag 3 november 2020.

Vandaag op deze koude, zonnige herfstachtige dinsdag zit ik in onze winkel in Hoorn, eigenlijk zit ik sinds kort weer thuis in “hoe ik het zelf noem ‘Selfmade’ quarantaine” net zoals begin maart toen ik begon met de eerste blogs te schrijven.

De COVID-19 (Corona) besmettingen lopen hoog op in Nederland én ook in mijn omgeving hebben best wel een aantal mensen het nu onder de leden en dát betekent dat ik al mijn leuke plannen, het zien van vrienden én familie, scoutingopkomsten en weekendjes weg met vrienden in de koelkast heb moeten zetten of online, in het geval van scoutingopkomsten, moet zien te regelen.
Ergens was ik hier natuurlijk wel op voorbereid maar nu ik een aantal dagen thuis zit baal ik toch wel heel erg, hopelijk (ik heb er een zwaar hoofd in) zijn we er snel vanaf en kunnen we weer een aantal dingetjes oppakken.

Waarom zit ik vandaag eigenlijk in Hoorn?
Nou, vanwege de afleiding; na alweer 2,5 week thuis en vond ik het wel nodig om wat afleiding te zoeken. Maar vooral ook vanwege het feit dat ik sinds deze ook weer een nieuwe naald gekregen heb en dat betekent altijd 7 dagen pijn én zware pijnmedicatie. Dus zoveel mogelijk afleiding is zoeken (wat in dit geval nóg moeilijker is) is dan altijd wel een goed idee.
Helaas was de laatste naald gaan ontsteken, dus nu hebben we er gisteren weer een nieuwe in laten prikken en moeten we wéér een weekje strijden. Ik kan het me niet wéér veroorloven om een bacterie op te lopen die net zoals in Maart dan richting m’n hersenen kruipt en dus uiteindelijk een hersenabces wordt.😉

Zoals de meeste van jullie weten heb ik een hart-long aandoening waardoor ik veel dingen wat “rustiger aan” moet doen dan anderen en waarvoor ik een aardige bak met medicatie moet innemen elke dag.
Één van de medicatie-soorten die ik gebruik is een “soort van” insulinepompje, dit pompje zit met een naaldje in mijn arm geprikt en hier wordt dus 24/7 medicatie doorheen gespoten, Ik moest deze naald voordat ik een hersenabces kreeg, elke 6 tot 8 weken verwisselen en dus een nieuwe prikken, sinds dat abces is het van 6 tot 8 weken naar 3 tot max 5 weken gegaan om zoveel mogelijk risico te vermijden.

Vanwege de angst voor herhaling en dus “veiligheid boven alles”. Op zich is dit niet zo’n ramp alleen de medicatie die doordat pompje wordt toegediend heeft een veel té hoge PH-waarde oftewel een té hoge zuurgraad voor iemands (wie dan ook, ook voor mensen zonder ziekte/aandoening) gewone huid, dat betekent als deze medicatie op je huid komt dan heb je gelijk binnen een paar minuten een 3egraads brandwond. Nu wordt de medicatie in mijn lichaam gespoten wat betekent dat de 1^e week van een nieuwe naald, de onderhuid in mijn arm “waar het naaldje in wordt geprikt” weg gebrand wordt. Dus lig ik de eerste 7 dagen van een nieuwe naald op de bank of ben ik thuis met veel pijnstilling waaronder zenuwen-verslappers, morfine én paracetamol.
Kortom één groot feest dus en daar zit ik sinds gisteren wéér in, vandaag is dag 1 dus hopelijk nog 5/6 dagen en dan ben ik dit keer wel van de pijn af.
Nou dit was dus even een lesje medicatie én geneeskunde voor jullie.😉

Voor de rest is de “selfmade” quarantaine wel weer erg wennen, het is natuurlijk alweer een tijdje geleden en tot voor kort konden we nog lekker ergens een drankje doen, een simpel cappuccino‘tje drinken, ergens een hapje eten of kon ik een scouting opkomst organiseren of met vrienden op pad.
Maar ook dat is dus niet meer mogelijk, gelukkig biedt bloggen, foto’s maken, schrijven in m’n boek, nieuwe boeken lezen, gamen of met iemand op afstand (en ’t liefste buiten) wandelen/afspreken wel wat afleiding.
Alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik de laatste tijd er vaker doorheen zit. Ik zie weinig de positieve kanten van het thuis zitten en het überhaupt mijn bed uitkomen.
Voordat soort gedachtes heb ik nu dan té veel tijd en de simpele dingen die “je” leven zijn, daar is dan ineens weer tijd voor. En ergens is ’t ook wel goed om die tijd eens te hebben/verplicht te maken alhoewel dit al de 2^ekeer dit jaar dat we hier toe gedwongen worden.

Vanavond wordt best wel een leuke/interessante avond waar ik dan ook erg naar uitkijk, vanavond is er weer een persconferentie (met waarschijnlijk niet leuke én strengere maatregelen), maar mijn voetbalcluppie AFC Ajax speelt in Denemarken haar 3^e Champions League wedstrijd van dit seizoen, tegen FC Midtjylland en die kan ik weer lekker gespannen op ’t puntje van de bank bekijken samen met mijn vader.

In mijn omgeving zitten er niet heel veel mensen thuis, dus eigenlijk ben ik wel benieuwd hoe jullie, mijn lezers nu erbij zitten, moeten jullie nog gewoon naar school, moet je van je baas ook heel verstandig thuiswerken of zit er wel iemand met het Corona virus tussen? Ik ben benieuwd hoe jullie deze dagen vullen, doormaken en of jullie er net zoveel moeite mee hebben als ik.
Dit was niet echt een informatieve blog, maar eentje uit de categorie “hoe ik er nu tegenwoordig bij zit en wat ik zowel deze dagen doe”.

Ik wil jullie weer heel erg bedanken voor ‘t lezen, laat mij weten wat jullie zowel in deze tijd doen, ik ben zeer benieuwd of jullie je ook zo vervelen maar ook wat dingetjes aan het oppakken zijn.😉
Nou tot de volgende blog!

 

Vandaag ben ik om 11:34 met de “Segway”, een rugzak met daarin m’n laptop en camera in de trein gestapt op weg naar een dagje Amsterdam, een beetje rond toeren, op een terrasje bloggen en eventjes een kijkje nemen in “Het NEMO-ScienceMuseum” een absolute aanrader!
Ik ben hier voor het laatst geweest toen ik 10 jaar was, intussen 12 jaar verder weet ik er niet veel meer van en ben ik oprecht benieuwd wat er te doen en te zien is, ik kan mij er gewoon heel weinig meer van herinneren.

                         

Ik ben van plan dit soort dingen vaker te doen; net als vandaag heb ik m’n spullen gepakt en ben ik gewoon alleen op pad gegaan, een kleine planning, mijn camera en mijn laptop mee alles wat ik hier in deze heerlijke stad en in Nemo meemaak vast te leggen!
Ik zit hier inmiddels op ‘t dakterras van Nemo, met een waanzinnig uitzicht over een groot deel van onze hoofdstad, ook deze plek is een absolute aanrader!
Ik vind het leuk en zonde tegelijk dat ik hier weinig meer van weet, maar om vervolgens jaren later naar dit soort plekken terug te gaan en te herontdekken!

   

De afgelopen maand zat ik nogal in een dipje, ik had niet meer zoveel te doen, mijn vrienden begonnen weer aan school, ik moe(st) mij nog steeds streng aan de maatregelen houden en kwam daardoor weinig tot niet de deur meer uit. De lockdown duurt al zo lang voor mij. Ook omdat het zomerseizoen en dus het werk voor het bedrijf van mijn ouders erop zat, had ik weinig meer te doen, zat ik heel veel thuis, doelloze series te kijken en pas heel laat in de middag m’n bed uit.

Ik zat niet meer lekker in “De Wedstrijd”, ik voelde me moe van het niks doen en terwijl ik niks aan het doen was met mijn dagen, kon ik alleen maar nadenken over hoe klote de afgelopen maanden waren, ik verzandde een beetje in een poel van zelfmedelijden.
En dat is iets wat ik nog nooit heb gedaan, hoe ik niet denk en hoe ik helemaal niet ben.
Ik raakte mezelf kwijt. Maar vanaf vandaag op deze 13^e oktober, door deze stappen die ik vandaag aan het zetten ben ben ik ervan overtuigd dat die periode achter mij ligt. Ik zit nu heerlijk aan een 0.0% Leffe biertje, aan een van de mooiste grachtjes in Amsterdam bij Café Brandon aan de Keizersgracht mijn blog af te maken.

Met gepaste trots op de tekst en de foto’s en genietend van de fluitende vogeltjes moet ik lachen om een paar echt “oude” Amsterdamse kroegmannen die de voorbijrijdende politiemannen op hun fiets keihard boef noemen en vervolgens welgeteld een kwartier een praatje maken, een stukje oud Amsterdams straatbeeld voltrekt zich hier.

Terug naar “t Nemo museum, ik vond het tof! Tof om iets alleen te doen, geïnteresseerd zonder afleiding van wie of wat dan ook, telefoon in m’n zak, Segway onder mijn voeten en toeval of niet, ik mocht zonder gedoe, na 1x overleg naar binnen. Iets wat vaak wél gedoe oplevert, de Segway, iets wat door jongeren wordt gebruikt, vergeleken wordt met een hoverboard en gezien wordt als een “gevaarlijk stukje speelgoed”. Niets is minder waar in mijn geval want zoals jullie weten gebruik ik hem wél echt om mijzelf te kunnen verplaatsen en dit soort dingen te kunnen doen ondanks mijn ziekte en zonder gebruik van een (leen) rolstoel (dat gebeurt altijd in een museum: “ga maar in een rolstoel”)
Toeval dus of niet, mijn eerste uitstapje ging niet gepaard met problemen of issues en nadat ik mijn camera had omgehangen, jas in een kluisje had gestopt ging ik naar de 1e verdieping.

            

Daar even gekeken naar waar welk gedeelte en wat voor verdiepingen er waren, daar vervolgens even de Corona-Maatregelen van dit museum doorgenomen, mondkapje op en ik kon met de lift omhoog!
Veel dingen gingen gepaard met opdrachten in tweetallen, dus die sloeg ik over want waren ook bestemd voor kinderen.Gelukkig heeft Nemo veel meer in haar mars dus was er uiteindelijk veel te zien, te horen en te lezen over bijvoorbeeld elektriciteit, elektrische auto’s, water, het menselijk lichaam en een klein stukje over het brein van de mensheid. Ook was er een mini dependance van het Tylers-museum, dat zit in Haarlem en heb ik zelf ook een jaartje in opdracht voor mogen werken dus hier herkende ik veel schilderijen!

    

Nadat ik ongeveer anderhalf uur in Nemo ben geweest heb ik nog een rondje gemaakt,ook gewoon op de Segway door Amsterdam, even langs de Westertoren die ik fantastisch mooi vind;  een kijkje gedaan bij het unieke “Café Nol”, even stilgestaan en wat fotootjes gemaakt van de Dam en inmiddels dus deze uitgebreide blog aan het afschrijven aan de Keizersgracht.
Oftewel, een heerlijk dagje in onze hoofdstad, nieuwe dingen gezien, alles zelf geregeld en dat maakt mij enthousiast voor de volgende keren, blij met deze dag en trots op deze blog, waarin ik zelf lees en te weten kom hoe leuk ik het vandaag heb gehad!

   

Ik ga deze blog afronden, ik hoop dat jullie hem net zo leuk om te lezen vinden als ik, voor de tips voor een nieuwe blog zowel op Facebook als op Instagram kunnen jullie mij een berichtje sturen maar ook berichtjes met tips voor nieuwe bezienswaardigheden, nieuwe steden die ik moet ontdekken of nieuwe 0.0% pilsjes die ik ergens écht zou moeten drinken zijn jullie tips / berichtjes welkom!😉

Thanks voor het lezen & de tips,
Liefs Tijmen.

Dit wordt en is nu al een bijzondere blog, aankomende dagen komen er wat meer blogs online en daar is deze het begin van “denk ik” waarom denk ik, omdat ik nu nog niet zeker ben van het feit dat ik dit wil gaan publiceren.
En waarom weet ik dat nog niet zeker zoals ik normaal gesproken bij voorgaande blogs wel altijd heb, omdat ik deze blog begin met heel veel gevoel, meestal eindig ik een blog met veel gevoel maar nu, vandaag op deze zonnige dinsdag zit er mij al de hele dag iets dwars.

Frustratie, irritatie, verwondering het zijn dingen die zich vaak in mijn hoofd afspelen, vaak door logische dingen, vaak de hele dag waardoor ik niet te genieten ben maar soms en vaak worden ze ook weleens getriggerd en inmiddels weet ik van mezelf en via het bloggen dat ik het dan van mij af moet schrijven en meestal is het het publiceren dan wel waard, vandaag was zo’n dag, ik zal jullie vertellen waardoor deze gevoelens getriggerd werden.
Nog steeds weet ik niet of ik deze blog ga publiceren omdat ik twijfel of deze gevoelens goede punten voor een goede blog zijn.
Maar wellicht is het ook weleens goed om mijn mening te geven, mij gedachtes te laten zien over hoe ik dingen zie en over dingen zoals bijvoorbeeld deze, ik hoop uiteraard dat er iet of iemand mee kan bereiken.

De meeste van jullie, mijn blog-volgers, mijn Instagram en Facebook volgers weten dat ik begin Maart “lees” begin van de coronacrisis in ons land, in het ziekenhuis lag, het ErasmusMC wel te verstaan, hét centrum waar alles begon, waar een noodcentrum werd gebouwd speciaal voor verschillende hooggekwalificeerde militeren, voor dé bekendste en belangrijkste virologen voor het hoofd van het RIVM en uiteraard de hoofdpersoon uiteindelijk in dit alles voor hoofd Intensive Care, Diederik Gommers.
En ook waar de kwetsbaarste patiënten met dit virus lagen, hier begon het en hier lag ik middenin, dit wordt geen blog zoals jullie inmiddels wel merken waar in ik, mijn, leven of waarin ik een van mijn dagen zal beschrijven.
Maar om tot mijn punt te komen, neem ik jullie eventjes een stukje mee terug in de tijd van eerder dit jaar..
Ik heb dus een hoop van het begin van deze enorm ellendige tijd van binnenuit meegekregen, gezien en gevoeld.

Uiteindelijk heb ik het ziekenhuis moeten verlaten met een vracht aan antibiotica in mijn lijf omdat simpelweg de COIVD-19 patiënten te dichtbij kwamen, ze kwamen meer op mijn afdeling omdat ze naar plek zochten om deze mensen te kunnen verzorgen.
Doordat ik dus als hart-long patiënt mij in een van de hoogste risicogroep bevind, weet ik als geen ander wat je “even” al een tijdlang niet meer kan doen, wat je dan des te meer wilt, weet ik dat je mensen even niet meer kan knuffelen, weet ik dat je even het beste niet meer het terras op kan maar ook als een werknemer van het eigen zelfstandige bedrijf van mijn ouders weet ik dat er heel veel branches naar de knoppen gaan, weet ik dat heel veel bedrijven of “gewone mensen” het nog moeilijker hebben maar dat neemt niet weg desondanks dat ik dit allemaal begrijp en weet, dat wat er van gisteravond online is gekomen mij enorm heeft doen raken.
Voor degene die dit nog niet weten of dit “heel terecht” vermeden of geblokkeerd hebben, sinds gisterenavond is er vanuit een stichting genaamd “VirusWaarheid” samen met vele bekende en onbekende Nederlanders een hashtag opgezet met als doel om eigenlijk simpelweg te tonen dat deze mensen schijt hebben aan de maatregelen, het niet eens zijn met de beslissingen van de politiek uit DenHaag en dat vooral dat deze mensen zich er niet meer aan willen houden.
Deze Hashtag: #Ikdoenietmeermee, komt bij mensen zoals ik, die het begin van dichtbij hebben gezien heel hard aan maar wat denken deze mensen van de zorgverleners, de verplegers, de verpleegkundige, de IC-medewerkers- die vele inmiddels nabestaande via skype of facetime hebben moeten vertellen dat zijn of haar partner of familielid door dit virus het einde van de volgende dag waarschijnlijk niet meer gaat halen maar dat deze daarom ook geen bezoek meer mag ontvangen, hoe denken deze mensen, die dus deze actie op touw hebben gezet, hoe denken zei dat deze actie, deze protestactie, deze neerbuiging voor alles en iedereen en dus deze hashtag voor deze mensen is of voor risicogroepen, juist het is een klap in ieders gezicht, een “schijt hebben aan alles en iedereen” voor ieder normaal/wel denkend mens.

Het is niet het doel of de bedoeling van deze blog absoluut niet, met die intentie heb ik dit niet hier in dit word-documentje geschreven maar ergens lijkt het mij “mooi” om dit onder grotere aandacht te brengen, dat dit het gesprek oplevert waar dit alles mee begonnen is.
We moeten met elkaar blijven praten, op een bepaald niveau en daar horen dit soort beslissingen/acties niet bij, die halen namelijk de aandacht weg bij het onderwerp waar het eigenlijk om draait.
Vandaag 2250 besmettingen én weer ziekenhuisopnames erbij, extra onzekere tijden voor patiënten, angst voor families en uiteindelijk zal dit soort acties de politiek doen moeten beslissen om weer meer “op slot” te moeten gooien, omdat er vele mensen, jongeren, kinderen en fans naar dit soort oproepen luisteren en zich dus niet meer aan maatregelen zullen gaan houden, wat automatisch meer faillissementen zal gaan opleveren, meer schulden, meer branches zullen verdwijnen, puur en alleen omdat er té veel mensen naar dit soort oproepen luisteren, omdat er veel mensen zijn die hier gehoor aan geven en achter deze mensen aan gaan zullen rennen.

De mensen die deze actie op touw hebben gezet, hebben namelijk volgers/fans in de leeftijdscategorie 10-18 jaar, die kunnen wij niks verwijten want die doen wat hun “idolen/helden” doen, deze mensen vergeten of sluiten hun ogen voor de verantwoordelijkheid die ze hebben en brengen hiermee vele mensen mee in gevaar als hier daadwerkelijk gehoor aan wordt gegeven.
En het is logisch dat vele uit deze leeftijd dat dan nog niet doorhebben of daarachter komen, want als iemand waar je tegenop kijkt het zegt, dan moet het wel waar of een goed advies zijn toch…

Nu ik de laatste woorden tik van deze blog, twijfel ik nog steeds of dit een goeie insteek/opzet is om een blog te schrijven, al is hij wel eerlijk, het is precies hoe ik erin sta, het maakt mij boos, geïrriteerd en verdrietig tegelijk dat ik, die het van dichtbij heb gezien, dat de zorgverleners die zich zo in de eerste golf hebben ingezet en voor elke risicogroep die nu nog meer op hun hoede moet zijn, wie zich of, waar wel en waar niet aan houd in hun omgeving.. Bij mensen kan dat een depressie te weeg brengen omdat ze bang zijn, omdat ze nog alerter moeten zijn of omdat ze nergens meer heen durven te gaan, niet meer op bezoek durven of geen bezoek meer willen ontvangen uit angst dat..

Ik wil jullie bedanken voor het lezen, het voelt als een opluchting dat ik mijn gevoel nu kan delen, of en wie het er wel/niet mee eens is, laten we alsjeblieft blijven praten, gewoon normaal zonder demonstraties, dit soort kinderachtige en- op lange termijn wellicht gevaarlijke acties, normale, verbale communicatie blijft de beste oplossing, voor alles..
Nogmaals dank voor het lezen, via een reactie hieronder, een persoonlijk berichtje op de Facebook/Instagram van “TijmensTerugblik” of mijn eigen openbare Instagram: “t.Besselink” hoor ik graag wat jullie van deze blog vinden, wat jullie mening is en stel je bent het nou met mij eens dan mag je deze blog uiteraard altijd delen, like is natuurlijk altijd welkom.😉

Ik hoor, zie en lees jullie reacties graag!

Liefs Tijmen. ❤