Tijmen Besselink.
Mijn eerste persoonlijke stukje op mijn blog!
Een liedjesfestival, met meestal (te) gekke songs, vreemde, springende en verklede mensen in soms gekke talen, die lopen te raaskallen door een microfoon. Oftewel wat je er ook van vindt, hoe je het ook noemt, hoe serieus je het wel of niet neemt, mensen werken hier een jaar lang voor én aan en dan blijkt een hardnekkig raar virus ook dit mooie festiviteit de das om te kunnen doen.
Na wat potjes Fifa op de PlayStation, boven op mijn kamer, een afleveringetje van The Blacklist en een theetje met een veganistisch brownie, ben ik blij dat er weer bijna een dag op zit, weer een dag binnen maar redelijk nuttig besteed.
Vanavond wil ik gaan uitzoeken wat ik precies wil met schrijven, ik ga het met mijn zus bespreken die heeft in een ver verleden een blog gehad, zelf heb ik 4 jaar lang een vlog (videologboek) boek gehad, ik wilde graag mijn positiviteit aan lotgenoten, ‘normale mensen’ en mensen die wellicht een ander probleem hebben overbrengen. Maar omdat er rond mij als persoon toch een soort “niet zelfverzekerdheid” rondhangt en ik toentertijd enorm in tijdnood zat, ben ik met het vloggen gestopt.
Nu hoop ik met schrijven, met een blog en wellicht in de toekomst een biografie dit zelfde effect te bereiken. Ik hoop dat ik in dit mooie leven iets kan overbrengen, iemand kan helpen of in ieder geval voor mezelf en mijn omgeving iets succesvols neer te zetten, dat is wat ik, denk ik, belangrijk vind.
Denk ik. Want hoe en wanneer weet je nou eigenlijk wat jij belangrijk vindt, in het leven. Denk over deze vraag maar eens na. “Wat vind ik belangrijk in mijn leven”, het doet er niet toe wat er allemaal niet lukt, niet gelukt is maar concentreer en bedenk wat jij belangrijk vindt en misschien wilt bereiken.
Nu ga ik naar beneden, klik ik de lichtjes aan, steek ik een kaarsje aan, dek ik de tafel en schenk ik een lekker wit wijntje in, ik ben benieuwd of mij nog iets te binnenschiet of opvalt vandaag, op deze woensdag…
Tot nu toe is het een fijne dag.
Terug ’s avonds op mijn kamer, schrijf ik dit laatste stukje over vandaag. Inmiddels zit ik in bed, heb ik aan mijn beide ouders dit verhaal laten lezen, ze zouden het tof vinden als ik dit ergens zou publiceren, dat lijkt mij een goed idee en dat is mijn plan voor morgen.
Ondanks dat ik weer binnen moesten blijven, ben ik toch blij en tevreden met deze dag. Ik ben aan iets leuks bezig, iets wat mij sinds tijden naast mijn werk en scouting voldoening geeft en dat is een fijn gevoel. Ik ga het zo in een E-mailtje naar mijn zus sturen, Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt. Ergens dus een soort positieve spanning.
Nu zit deze dag erop, op naar een nieuwe dag.
Ik ben benieuwd, tot morgen.
Tijmens Terugblik. 